چرخ های کامیون، 

لاشه ی پنج گوسفند، 

خانه خراب شده بود، 

جاده اما سوت زنان از کنار پیرمرد گذشت

 ۱ـ

آیینه را نوازش می کنم
تا شاید بُرشی
از خاطره ی چهره ام را به یاد آورد. 

این هاشورهای ذهن آینه
چروک های چهره ی منند ؟
یا صف های نامرتب غبار
که دست چروکیده ام
به آنها امان داده ؟ 

آه !!!
چه فریب کودکانه ای
 

2ـ  

بعد از هزار بار
که آینه کوچک جیبی اش را
اتو کشیده بود
باز هم پیرتر از دیروز. 

بعد از هزار بار
که کفش دامادی اش را
برق انداخته بود
باز هم مهجور تر از دیروز. 

بعد از هزار بار
که دندان های مصنوعی اش را
نو کرده بود
باز هم لق لقو تر از دیروز. 

ای لعنت به این دنیا
پا به سن که می گذاری
پای آرزوهایت قلم می شود
ای کاش که دیروز.
 

تند ترین قرمزی را که سراغ داشتم،
با یک ضمیر دوم شخص مفرد مؤنث مفلوک،
یک پیراهن سفید با راه راه های آبی
و قدری تهکّم کلامی پیچیده در یک استفهام کنایه آمیز
         ـ جهت ابلاغ نفرت از نوع شدید ـ
و خودم را به عنوان گوینده
ریختم و مخلوط کردم، این شد:

 رد  سرخ  رژ  لبهاتو  دیشب
روی یخۀ کی جا گذاشتی باز؟

ترانه های عاشقانه ی عصر  ما
در مخلوط کن تولید می شوند.

غمی نیست
اگر خم شاخه ای را
به هوای اینکه پرنده است
کیش کرده ام

تمام درد من
از تنه ای بود
که بر او تکیه کردم
به هوای ریشه ای که نداشت

ـ مات
چاقو را که از تن او بیرون کشید
انگار دوشاخه خودش را از پریز در آورده باشد

تلو تلویی خورد
و روی مبل فرو ریخت.
در امتداد دستش که به مدد سر آستین
اشکش را پاک کرد
چاقوی تیزی بود که بی هوا به پیشانی اش چنگی زد
برایش مهم نبود
فقط هق هق می کرد

برگشت و به رفیقه اش نگاهی انداخت

ـ لعنت به ذات کسی که حکم کرد:
            دست به مهره حرکت است.

صبح آمده بود
ـ گلاب به رویتان ـ
دم در موال
که رد پای صبح را
از صورت خواب زده اش جاروب کند

منشأ سکسکه را
همانجا
درست دم در
دیده بود.

به آل بیشتر می مانست تا جن
( همان منشأ سکسکه را می گویم )
چشمان ریز فرو رفته
که انگاری زیرشان را بعد از زیر سازی اساسی
آسفالت کرده بودند

صورت چروکیده
درست به قاعده ی شکمبه ی گوسفند

پیشانی خندق خندق
با ابروهای پرپشت جنگلی

دندان های زردِ یکی در میان
با لبهای کبود ترک دار

منشأ سکسه
یک جورهایی خودش بود
یک جورهایی که نه،
خود خودش
یعنی خودش در آینه.

تصور کن
بعد از چهل و چند سال و چند روز
خود خودش را بدینگونه
صریح و بی پرده
در آیینه دیده بود.

همان که تا دیروز
فکر می کرد
از ماتحت آسمان سقوط کرده

یاد دیشب افتاد
و معصومه
دختر چهارده ساله ی کلفت شوهر مرده اش

با خودش گفت:
" شاید حبس نفس افاقه کند"

 چوب کوتاه را زیر بازوی دست چپ

به امانت گذاشت،
هر دو دست را چند بار به هم کوبید
ـ" اول و آخر مردای عالم ختم به خیر "
جمعیت به آشفتگی لشکر شکست خورده ای
همنوا شد
ـ" آمین "
پیرمرد چرخی  زد
دوباره هر دو دست را چند بار به هم کوبید.
ـ" بر هر چی نالوطی و نامرده لعنت "
جمعیت انگار که جانی گرفته باشد فریاد کرد:
ـ" بیش باد "
پیرمرد دامن لباده اش را
تا به خاک ننشسته بر چید و زانو زد
ـ" لال از دنیا نری، بلند بگو یا علی "

* * *

چشم هراسان زن
از میانه ی میدان
روی جمعیت سرید.
چند تار موی
تا جلوی چشمانش
بیرون خزیده بود.
آدمها از پشت آنها
به شکل عجیبی راه راه بودند.
شاید اگر دستانش بسته نبود،
تصویر آدمها را
از این همه ابهام نجات می داد.
همه آنجا بودند.
مرد بقالی که می گفت :
ـ" برنج را به بها می دهم، نه به بهانه "
و قصابی که گوشت را
بی استخوان می داد
و صورت استخوانی اش را
به صورت او می چسباند.
همه آنجا بودند.

* * *

مرد نقال
دو دستش را بر روی زانوی راست گذاشت.
زانویی که بر خاک گذاشته بود
قدری درد می کرد،
با صدای دو رگه ای خواند:
ـ" مردی نبود فتاده را پای زدن
گر دست فتاده را بگیری مردی "
بر خاست
و دور معرکه اش را گشاد تر کرد
آنها که جلوتر بودند
کلاهشان به پس معرکه پرت می شد.

* * *

پسر کوچکش
در گوشه ای از میدان
ساکت و مبهوت ایستاده بود.
دست تکیده ی مرد خمیده ای
بر شانه ی پسرک بود
ـ" پسرم
اون سلیطه ی لکّاته
دیگه مادر تو نیست"تشدید لکّاته،
سیبیل های زردش را لرزاند.

* * *

ـ"حق امیدتو نا امید نکنه"
کلاه نمدی
با چرخشی و تغییر جایی
کاسه شد.
ـ" پوریای ولی گفت که صیدم به کمند است
از همت مولام علی بخت بلند است"
دور اول تمام شد
کاسه ی نمدی اما هنوز خالی بود
ـ" یه جوونمرد چراغ اول معرکه رو روشن کنه "

* * *

زن صاحب خانه
قلوه سنگی
به دست لرزان مرد خود سپرد
ـ " بکشید این قتّامه ی بی حیا رو"
نخستین سنگ پیشانی زن را بوسید
خطِّ باریکِ سرخی
درست تا گودی چشم چپ زن
پایین خزید.
نخستین چشم زن
چنان پیه سوز بی روغنی
پت پتی کرد و
آرام خاموش شد.
سر زن بر شانه ی راستش تکیه زد
و سپیدی گردنش نمایان شد.
سپید سپید که نه،
زمینه ی سپید، با دایره ای کبود در میان،
درست شبیه ردّ دندان.
و مرد صاحب خانه
به یاد چهار شب پیش از این افتاد.
چهار شب پیش از این !!!

* * *

ـ" حق تو تاریکی محشر
برات چراغ روشن کنه جوون مرد
که چراغ اول معرکه ی درویش رو روشن کردی"

* * *

ولوله ای در میان جمع افتاده بود
انگار که خلقی
به خونخواهی شرافت مثله شده شان
بلند شده بودند
حالا دیگر هر کس به وسع خویش
چیزی پرتاب می کرد
سنگ بزرگی
کلوخ کوره دیده ای
تکه چوب کنگره داری
و یا دشنامی و آب دهانی

* * *

ـ" خدا دلتو شاد کنه جوون
که دل درویش رو شاد کردی "

* * *

سنگ های میدان که تمام شد
دیگر خبری از پت پت هم نبود.
بعد از سنگ
نوبت سکه ها بود
برای پرتاب شدن
یکی
دو تا
ده تا
پنجاه تا

* * *

ـ " حق
درد دردمندان دوا"
ـ " آمین"

ـ " حق
حاجت حاجت مندان روا"
ـ " آمین"

ـ "حق
قرض قرض داران ادا"
ـ " آمین"

کاسه  با چرخشی و تغییر جایی
کلاه نمدی شد.
پیرمرد سکه ها را شمرد
یکی
دو تا
سه تا
سه تا ؟؟؟ !!!

بالَش شکسته بود،

فریاد من سکوت شد،

تا سکوت من

مجالی برای شکست سکوت او شود.

فرجام اینچنین بود کار ما:

من در سکوت بودم و او

فریاد می کشید.

تیمار بال او که به آخر رسید٬

خیزی گرفت و جهید و پرید و رفت.

پیش از پریدش اما

آخرین فریاد خویش را

اینگونه ساز کرد:

هان ای درخت پیر

این سکوت تو

ملال می آورد پدید.

در سرخی شفق به ناکجا پرواز می کرد و من

بر گور فریادهای مرده و از یاد رفته ام

زار می زدم.

در آستانه ی بیست و هشتمین سالگشتِ این بی بازگشت زندگی
من بازگشته ام.
اکنون درست در پنجمین خزان
من ایستاده ام
آنجا که ترس بود
کابوس و وهم بود

آنجا
درست در همان شب عجیب
آن شب
با همان کابوس آشنا.
و آن کودک چموش
که بر مهربان عموی من
سنگ می پراند و من
از ترس فریاد می زدم

او
یعنی همان عمو
تنها عمو نبود
تندیس مهربانی دنیای کوچک من بود
او مهربان نبود
خودِ مهربانی بود
سنگی که بر سرش نشست
چشم مرا به خون نشاند

فریاد می زدم
مادر ز خواب جست.
آشفته بر لب بالین من دوید
بر شانه ام نشست
دستان پینه بسته ی آن مرد مهربان،
پدر
"خواب دیده ای
(مادر چنین نهیب زد)
ای جوجه ی ناچشیده سردو گرم"

شب بود و ما بچه ها
بر زیر یک لهاف چمیده بودیم
از سردی هوا

" آن کودک چموش
بر مهربان عموی من
سنگ می زند"
فریاد می زدم هنوز
مادر به کاسه ی آبی
کبریت روشنی را فرو نشاند
آنرا به خورد کودک خود داد
تا ترس را فراری دهد ز خاطرش

" دارد عموی مرا سنگ می زند"
فریاد می زدم هنوز
او
تنها عمو نبود
او مهربانی مجسم دوران کودکی
او دستان نرم ستایش بود
     بر پشت رفتار کودکانه ام
او آغوش گرم نوازش
     در خاطرات کودکی ام
او تندیس مهر بود
     در یادمان تمام پنج سال زندگانی ام

در آستانه ی بیست و هشتمین سالگشتِ این بی بازگشت زندگی
امشب دوباره کابوس دیده ام
باز هم کودک چموش
باز هم سنگ و سر
باز هم مهربان عمو

تنها میان دشت فراخی نشسته ام
از دور همهمه ای به پاست
خاک است و دود
فریاد و همهمه
جیغ و یک کمی سرود
عجیب ملغمه ای است
ترس عده ای
و آرامش دسته ای دگر

دستی مرا گرفته است
با خود همی کشد
من ایستاده ام
او به فرار می خواندم
باید فرار کرد
از چه ؟
نمی دانم.
تصویر ها همه مبهم است
و نواها
آن موسیقی عجیب و یکنواخت نیز.

باید فرار کرد
اینجا هنوز هم به مهربانی سنگ می زنند.
باید فرار کرد

در آستانه ی بیست و هشتمین سالگشت این بی بازگشت زندگی
من باز گشته ام به کودکی
همان قدر خرد
همان قدر نرم

باز هم شب است و من
کابوس دیده ام
این بار اما
به جای تشک
این بالش است که خیس می شود.

باید فرار کرد
اینجا هنوز هم به مهربانی سنگ می زنند.
باید فرار کرد

راستی تو فکر می کنی این دنیای کوچک ما به مثابه ی کُره ی جغرافیای کوچکی، بر روی میز کدام خدا قرار گرفته است؟

من هم مثل تو

فقط فرق من و تو این است که نادانی من با یک حس مزخرف توأم است.

من دستی را حس می کنم که این کُره ی گرد و کوچک و کثیف را می چرخاند.

می چرخاند و می چرخاند، پس آنگاه با دستش جلوی این چرخش تهوع آور را می گیرد، انگشت اشارت به سوی نقطه ای دراز می کند و می فشرد و می گوید این فلان جاست. با آدم هایی دورگه ...

شاگردان با تعجب می نگرند و به دقت گوش می دهند. جغرافیای خسته کننده، با تاریخ درهم می شود.

و خدای مغرور دست به کمر می برد، سینه ای صاف می کند و ادامه می دهد:

اینان از نسل همانهایند که در درس گذشته به زیر انگشت اشارتم له شدند.

یکی از نورچشمی های خوب درس بخوان، با عینک ته استکانی اش به جلو می خزد و خودی شیرین می کند:‌

آقا اجازه، ما آن درس را خوب از بر کردیم،‌چند بار از رویش نوشتیم، مادرمان برایمان املا کرد، تازه عبرت هم گرفته ایم، ببینید ...

و دفترش گشاده اش را به سمت استاد خدا می برد. آنقدر جلو که استاد ببیند او تمیز نوشته، خط کشی کرده، تازه کلمات (‌ خدا، انسان، نفرین، مرگ و عبرت ) را هم با مداد قرمز نوشته است.

استاد به روی خودش نمی آورد که خوشش آمده و با همان جلال جبروتی اش یک ناز کبریایی می کند و می گوید:‌ خوب است ولی کافی نیست.

شاگرد واپس خورده به کنجی می خزد و استاد اینگونه ادامه می دهد:

اینان از نسل همان بدانند، بدی در خون ایشان است. در درس امروز می خواهم تمامشان را به وصال اجدادشان برسانم.

این را می گوید و انگشتش را بر همان نقطه می فشارد.

در یک کلوزآپ مینیاتوری، در نقطه ای از زمین،‌ زلزله ای آغاز می شود، کودکی فریاد می زند، بزغاله ای به زیر آوار می رود. مردی تلاش می کند همسرش را که تنها دستی از او نمایان است، بیرون کشد. اما تیر چراغ برق امانش را می برد. تخم کبوتری در لانه له می شود. آن مار هم که به طمع غذایی به درون لانه ی کبوتر خزیده بود از وسط به دو نیم می شود.

زن آبستنی از ترس جا به جا به درک واصل می شود، کودکش نیز هم.

پیره مرد کور مادر زاد دستی به سینه ی شکسته اش می کشد و با لبخندی دنیای ندیده را وداع می کند.

مردی که داشت مخفیانه مقداری پول از زیر در خانه ی پیره زن به داخل می فرستاد، در همان حال له می شود. عجب .... کات .... مثل اینکه اشتباهی رخ داده است.

شاگرد تنبلی از گوشه ی کلاس بلند می شود و لرزان می گوید :

آقا استاد خدا، اجازه ... من با تمام خنگی ام یادم هست این نقطه که شما می گویید اینجا نبود، آن طرف تر بود.

استاد از عصبانیت سرخ می شود، نگاه غضبناکی به طفل تنبل می کند، سپس وجه مبارک را به سمت نقشه می چرخاند و چشمان از حدقه بیرون زده اشت میخکوب می شود. معلوم نیست این سرخی همان سرخی عصبانیت است، یا خجالت.

سینه ای صاف می کند و می گوید:‌

در امر ملکوتیمان بداءی حاصل شد، مهم نیست. شما عبرتتان را بگیرید.

دلم تنگ است، سینه ام تنگ است، نفسم بالا نمی آید، احساس خفگی می کنم

راستی این حس عجیب من، کشف و شهود است ؟ یا کفر و عناد ؟