مسخ در پندار اوژن یونسکو حرکت انسان به سمت کرگدن شدن بود،

در پندار کافکا سوسک

جرج اورول انسان ها را خوک و گوسفند و اسب و ماکیان تمثیل می نمود و مذهبیان میمون های رقاص

اما انسان ها در قرن آهن و دود، دیگر حیوان نیستند. خدایند.

سجده ها دیگر بر خاک نیست، بر افلاک است. افلاکی آسمان اولش پر است از ستاره های منیت. و آن شش دیگر انعکاس این <من ِ> عظیم.

خدا در پندار این آدمیان دیگر از رگ گردن به انسان نزدیک تر نیست، بلکه خود اوست. نه بر سبیل وحدت ِ وجود، که بر سیاق خودبینی و دیگر هیچ نبینی.

قضاوت ها در این عصر، داوودی است. بی دلیل و مدرک و شاهد.

تنها دلیل محکمه ی آدمیان، اوهام رنگ شده است که کراوات علم الیقین به گردن آویخته اند.

افسوس

چقدر نازنین بودند آدمیان، وقتی که کرگدن بودند، سوسک بودند، خوک بودند، گوسفند بودند، ... اما خدا نبودند.

و چقدر نفرت انگیز شده اند اکنون که هر گوشه ای از این فرش ِ آلوده، عرش کبرایی خدایی گسترده است که آن خدایان دیگر را به حکم قضاوت داوودی اش، کرگدن و سوسک و خوک و گوسفند می بیند.

افسوس.

اینجا کسی چلیپا را از چپق باز نمی شناسد.

به کجا پناه برد این خداوند بی پناه.

فرش بی خدایی بر عرش کبریایی گسترده اند

                                               این خلق خودآ

کدام خدا را بنده شوم

                    از میانه ی این خیل بی شمار خدایان؟

آن خدای مسخ شده؟

یا این مسخ شدگان خدا صفت؟

قوت امروزم را نذر کدام هُبَل کنم ؟

پیشانی ام را بر پای کدام عُزی بسایم؟

به کدام قبله نماز گزارم؟

کدام کنیسه،

      کدامین کنشت،

                  کدام مسجد

یک بی پناه را پناهگاه می شود امشب ؟

نه به رضای خدا

که به بهای لبخندی از یک بی خدا.

و مرگ را با آدمی میعادی است در سه موعد:

نخست آنگاه که آدمی را دردی نباشد.

دیگر گاه روزگاری که درد آدمی را مرهمی نباشد.

و آخر آنجا که درد آدمی را محرمی نباشد.

کیست که نداند این آخرین٬ جانکاه ترین باشد.