ترس در ساغر جسمم جاری است
شک در آواز نگاهم پیدا
لرزه بر شعشعه ی سبز کلامم سِیلی است
قامت خسته ی صبرم بر خاک
تن رنجور غرورم خسته است

پر ترسم امشب
پر وهم
و پر از حس عجیب مُردن
رنگِ بی رنگی من، رنگ به رنگ
شعر پر شور من از شرم، شهید

پر ترسم امشب
پر انکار و ثبوت
پر سلب و ایجاب
پرم از وحشت و درد
و تهی از سر سوزن شوقی
خردلی آرامش

پشت هر خنده من هول و ولا پنهان است
پس هر گریه من حس ریا تابان است

گل من، آهوکم
من از انکار خودم می ترسم

سخن از هجمه ی سوزی است به دل
که اگر ...
اگر از پای گره بگشایم
اگر از دست رسن باز کنم
و اگر طوق ز گردن دارم
می میرم
می میرم

ولی آخر به کجا شکوه برم؟
به کجا ناله خود ساز کنم ؟
چه زمان سوز دل آواز کنم؟

که من از بودن خود می ترسم
من چه گویم ای دوست
اخوان خوب سرود:

« منشین اما با من ، منشین
تکیه بر من مکن ، ای پرده ی طناز حریر
که شراری شده ام
پوپکم ! آهوکم
گرگ هاری شده ام »

به حرمت مهربانی هایت٬ نوشته هایم را پاک می کنم. و صداقتت را باور.

دوستی می گفت :‌

آدم شاید کسی رو که باهاش خندیده فراموش کنه

اما کسی رو که باهاش گریسته هرگز.

نه همزبانی نه همنوایی
تا بگویم من ز عشقت حکایتی
نه مهربانی نه چاره سازی
تا کنم از سوز پنهان شکایتی

 نوای منی بی نوای تو ام
بلای منی مبتلای تو ام
سرود منی،چنگ و عود منی
وجود منی تار و پود منی

 منم غباری به کوی تو
منم که مستم به بوی تو 

من که در دام هلاک افتاده ام
من که چون اشکی به خاک افتاده ام
عاشقی دیوانه ای افسرده جانم
بیدلی بی حاصلی بی آشیانم 

من کی ام؟
درد آشنایی بی نصیبی بی نوایی
 منم غباری به کوی تو
منم که مستم به بوی تو

 ........ رهی معیری ..........